Kathmandu vallei

Na Chitwan National Park stond de Kathmandu vallei op de planning. Vanuit de hoofdstad Katmandu was het de bedoeling om diverse dingen te gaan bezichtigen en/of te bezoeken.

Zo stond de stoepa van Bodhnath op het lijstje. De stoepha is de grootste van Nepal en dus indrukwekkend om te bezoeken. In de morgen hebben we een taxi gezocht en na veel onderhandelen een prijs afgesproken. De prijs die wij betalen is gemiddeld de helft van het geen ze in eerste instantie vragen maar volgens ons is dit nog steeds voldoende hoewel ze altijd maar blijven klagen. Taxi's in Kathmandu zijn hele kleine suzuki's waar je dus maar net in pas. Ik kan me niet voorstellen dat een moeder met twee kinderen hier geen probleem mee heeft. Verkeersregels........., daar doen de taxichauffeurs niet aan, dus scheuren ze roekeloos door de stad. Gelukkig ligt de snelheid niet erg hoog en hoeven we ons niet echt druk te maken.

Nadat we de stoepha bezocht hadden zijn we naar Pasupatinath gereden met de taxi. Pasupatinath is de heiligste tempel in Nepal voor de Hindoes. De tempel zelf is alleen voor Hindoes toegankelijk maar wij konden er toch wel heel erg veel zien. Het meest opzienbarende is wel de lijkverbranding langs de rivier "De Bagamati". Het is voor Hindoes van groot belang dat ze minimaal een zoon krijgen want deze (oudste) zoon moet de laatste rituelen verrichten voor de ouders als deze zijn gestorven.

Het lijk wordt in de heilige rivier eerst door de oudste zoon gewassen waarna het in doeken wordt gewikkeld. Het bizarre voor ons was dat dit dus gewoon openbaar is en iedereen hier naar staat te kijken. Nadat de overledene in lakens is gewikkeld wordt hij op een crematie-gaths gelegd. Dit is een soort van stenen platform aan de westelijke oever van de Bagmati ter hoogte van de hoofdtempel. De ghats aan de voet van de hoofdtempel zijn bestemd voor de leden van de koninklijke familie en andere hooggeplaatsten: de ghats rechts van de bruggen over de rivier zijn voor gewone stervelingen.

De laatste rituelen worden door de oudste zoon uitgevoerd waarbij de overledene zijn tocht naar het hiernamaals kan maken. Heeft een overledene geen zoon dan geeft dit in Hindoekringen een groot probleem. De vrouwen staan overigens een eindje verderop het geheel te bekijken. Er zijn vrijwel geen emoties zichtbaar bij de betrokkenen. Na enige tijd wordt de overledene verplaatst naar een andere zijde van de brug waarna deze weer op een andere crematie-gath voorzien van brandhout wordt gelegd. Bovenop het lijk wordt een nat "rietachtig" materiaal aangebracht waardoor het in eerste instantie enorm gaat roken. De geur was uiteraard ook niet zo fris ter plaatse. Ten tijde van ons bezoek vonden er zo'n vijf lijkverbrandingen plaats.

Wij vonden het een hele bijzondere ervaring om dit mee te (mogen) maken. Het gekke is dat wij dit als "nuchtere" Nederlanders als heel vreemd ervaren terwijl het in Nederland in principe ook gebeurd, met uizondering dan dat je er nu met je neus op staat.

Ook vindt men het niet vreemd om een foto te maken van het geheel, vaak wordt het zelfs aangemoedigd. Wij hebben enkele foto's gemaakt maar wij denken dat het minder gepast is om deze op de Weblog te plaatsen.

De volgende dag zijn we naar Bungamiti, een Newar-stadje gereden dat volgens de "oude" stijl leeft. Veel armoede en niets van de moderne tijd. Ook waren er geen toeristen te zien wat het nog bijzonderder maakt om rond te kijken. De mensen maakten er de mooiste houtkunstwerken, van kozijnen tot ..........., nou, noem maar op. Water werd nog met een emmer uit een put gehaald en een riool kennen ze ook niet. Vanuit hier zijn we te voet richting een kloof en wat andere tempels in andere plaatsen gelopen. Deze dag zijn we eigenlijk geen toeristen tegen gekomen en dan zie je Nepal natuurlijk pas echt.

Verder zijn we nog met twee kleine rugzakken naar Bakthapur gereisd. De rest van de bagage hadden we in bewaring gegeven in het hotel met de afspraak dat we hier weer terug zouden komen, een prima oplossing. Bakthapur is veel mooier dan Kathmandu en de gebouwen zijn er echt bijzonder. Net als in Kathmandu (en Patan), de drie koningssteden heeft Bakthapur ook een Durbarplein met allerlei tempels en bijzondere gebouwen. Ons hotel lag aan een ander plein waar een grote houten wagen stond die tijdens het Nepalees nieuwjaarfeest, Bisket Jatra wordt gebruikt om door de stad te zeulen. Het was een enorm gevaarte. Tegen de avond van Bisket Jatra breekt er een strijd uit tussen de bewoners van de boven- en benedenstad. De inwoners grijpen de lange touwen die aan weerszijden van de kar van Bhairav zijn bevestigd en proberen de kar naar hun eigen stadsdeel te trekken. De winnaar mag zich een week lang de gastheer van de goden noemen. Bisket Jatra was enkele weken geleden, midden april.

Gisterenavond waren we uitgenodigd door de gids, waarmee we de trekking rond de Annapurna hebben gedaan, om bij hem thuis te komen eten en zijn gezin te ontmoeten. Heel erg leuk en wij hadden een houten walvispuzzel voor het dochtertje van de gids meegenomen. Wat ons vrijwel gelijk op viel was dat dit eenjarige meisje maar drie andere speeltjes had, wij denken dan ook dat onze neefjes Jasper en Marijn en waarschijnlijk ook het nichtje Jasmijn dat enkele dagen geleden is geboren dan ook wel een beetje verwend zijn. Bashu leeft met zijn gezinnetje in een kamer van ongeveer 4 bij 6 meter. Hierin staan twee bedden en enkele kasten. De ruimte dient als leef- en slaapkamer maar ook als keuken. In de hoek van de kamer stond een blok met een kookstelletje en water zat in een grote ton. Een toilet en douche moest worden gedeeld met de overige bewoners (naar schatting 15 gezinnen) en was twee verdiepingen lager.

We werden heel gastvrij ontvangen en uiteraard hebben we ook lekker Nepalees gegeten, Dal Bath. Eerst de gasten eten uiteraard, dan de man des huizes en daarna pas de vrouw. Bashu en zijn vrouw verwachten over 6 maanden hun tweede kindje. Het eerste kindje is ongeveer een jaar oud, dus ze hebben er geen gras over laten groeien. Bashu en zijn vrouw zijn getrouwd en hebben zelf kunnen kiezen met wie ze wilde trouwen.

De neef van Bashu, Bishu (eigenaar van het trekkingsbureau) die ook aanwezig was had een "geregeld" huwelijk zoals dat zo mooi wordt gezegd. Met andere woorden, de beide ouders hebben bepaald dat de kinderen met elkaar moeten trouwen. Vaak kennen ze elkaar nauwelijks maar nog steeds vindt een geregeld huwelijk hier plaats. Het was een gezellige avond en hoewel de vrouw van Bashu alleen maar wat gegiebeld heeft (ze verstaat wel engels) had ze het ook goed naar haar zin, wat voor ons natuurlijk ook erg leuk is.

Morgen gaan we samen met Bashu weer op trekking. Deze keer zonder drager en zullen we een "gedeelte" van onze rommel zelf mee gaan dragen. Dit keer zullen we naar het Langtanggebergte afreizen waar we ongeveer een tien dagen zullen trekken.

Het zal daarom ongeveer tien dagen stil zijn. Maar ongetwijfeld zal er daarna weer een mooi verhaal op de Weblog verschijnen.