1001 meren

Het landschap is enorm veranderd sinds we het "Lake-district" binnen zijn gereden. Het is wel een beetje te vergelijken met Zwitserland. Sommige stukken zijn ruig, andere weer vlak voorzien van weiden maar ook veel bossen. Uiteraard zijn er ook veel meren hier maar waarom zouden ze het anders het "Lake-district" hebben genoemd. Regelmatig kunnen we over de grens kijken en Chili zien liggen.

We proberen iedere dag een stukje te rijden om er dan voor te zorgen dat we zo rond de middag een camping hebben gevonden (meestal komen die net uit hun winterslaap en kijken ze een beetje vreemd op naar die "buitenlandse" toeristen) waar we de rest van de dag blijven en wat rondkijken. Soms blijven we twee of drie dagen om een dagje te wandelen en meer van de omgeving te zien.

Het weer is hier over het algemeen zeer mooi weer maar afgelopen week hadden we net een verkeerde dag uitgekozen om te wandelen naar een gletsjer, "glacier del Manso". Om het startpunt te bereiken moesten we gebruik maken van een toegangsweg die maar was ingericht op enkel verkeer zodat je er maar enkele uren heen en enkele uren van de dag over terug mocht rijden. We vertrokken vanaf de camping die schitterend aan een meer gelegen was. We waren de enige op de camping en hadden dan ook het rijk voor ons alleen. De dag dat we aankwamen was het erg mooi weer maar toen we de volgende morgen opstonden was het maar koud en grauw maar het regende "nog" niet.

Een uurtje later reden we richting het startpunt en onderweg begon het langzaam te miezeren maar goed dat is nog geen probleem! Ook toen we de wandeling startte mierzerde het maar met een goede regenjas en voorzien van enkele lagen warme kleding moest het goed komen. De regenbroek (die we al vanaf Nepal mee zeulen) dachten we niet nodig te hebben en namen dan ook niet de moeite om deze op te zoeken in de auto. Het zal toch wel beter worden dachten we nog heel naief.

De miezer veranderde na twee uur wandelen in regen en we waren nog niet bij de gletsjer aangekomen. Onder een overhangende rots zochten we beschutting voor onze lunch en hingen we de natte regenjassen uit. Na een half uurtje vertrokken we weer voor het laatste uurtje omhoog maar zoals zo vaak ging het alleen maar harder regenen en toen we de gletsjer hadden bereikt waren onze broeken en schoenen doorweekt.

Eigenlijk zouden we nog een stukje doorlopen om bij een uitzichtpunt met drinkgelegenheid een korte pauze te houden alvorens we terug zouden lopen maar aangezien we het geen goed idee vonden om met onze natte koude kleren te gaan zitten besloten we om terug te lopen richting de auto die volgepakt zat met droge, warme kleding. We hebben stevig doorgelopen naar beneden maar uiteindelijk begonnen we het toch koud te krijgen. Ongeveer tien minuten van de parkeerplaats vandaan stopte er een auto die vroeg of we mee wilden rijden. Nou nee, maar toch bedankt.

Die avond moesten de schoenen worden gedroogd boven het kampvuur en was het maar goed dat de pizza (Jaja, je leest het goed) even tijd nodig had om knapperig te worden boven de gloeiende kooltjes. Je wordt best creatief als je een maandje kookt op een vuurtje met alleen een rooster en een pannetje tot je beschikking maar we zijn die uitdaging aangegaan omdat we de restaurants inmiddels wel een beetje hebben gezien. De schoenen waren bijna droog en de pizza smaakte prima. Die avond konden we gelukkig wel lekker warm binnen zitten en maakte de campingeigenaar een heerlijk bakje warme chocomel voor ons klaar.

Overigens, zoals we hierboven al schreven is het meestal schitterend weer en dan is het uiteraard in de zon, met een goed boek onder het genot van een glaasje, gekoeld door het koude, koude water uit het meer wel uit te houden. Inmiddels is Vera weer door haar boeken heen en op zoek naar een nieuw "Engels" boek (Nedelands kennen ze hier niet). Patrick heeft er nog een te gaan maar volgens Vera leest hij als een slak en is het ook maar te hopen dat het boek bij aankomst in Nederland dan ook uit is. Dat wil overigens niet zeggen dat hij niet veel leest want afgelopen jaar is het aantal gelezen boeken verdubbeld.

We zijn inmiddels aangekomen in "San Martin de los Andes": een gezellig stadje waar we weer wat etenswaren in zullen slaan voor de komende dagen. Vanmiddag zullen we dan weer richting een meer en camping rijden om morgen weer te gaan wandelen. Vandaag is het weer mooi weer dus laten we maar hopen dat dit morgen ook zo is. We zullen hier nog een dag of twee verblijven voordat we weer richting "Buenos Aires" zullen rijden (1300 kilometer) om de auto in te leveren.

De keuze om een auto te huren en te gaan kamperen was volgens ons een goede zet. We hebben er veel vrijheid voor terug gekregen en we hebben verschillende anderen horen klagen over het slechte bereik van nationale parken en dergelijke omdat het hier nog geen hoogseizoen is. Daarbij komt ook nog eens dat de bussen niet voor niets zijn.