Zambia & Malawi

Het lijkt erop dat we steeds verder van de "bewoonde" wereld af zitten. Computers worden een zeldzaamheid en als we er dan een gevonden hebben is de snelheid van het internet gelijk aan hardlopen. Verder is ook het telefoonverkeer niet meer mogelijk en dat was nou net de dag dat Cees Brouwers 60 jaar is geworden. Wij willen hem uiteraard van harte feliciteren met zijn verjaardag en wij gaan er vanuit dat hij er eentje op heeft gedronken. Wij hebben het in ieder geval wel gedaan.
Maar zoals jullie kunnen zien gaat het goed met ons ondanks dat het contact op een lager pitje ligt.
Sinds gisteren zitten we in Malawi. Het is weer een compleet ander land dan Zambia waar we de drie voorgaande dagen zijn geweest. We zijn beland in Kande beach, een camping / lodge aan "Lake Malawi". Malawi is een zeer mooi land, erg groen en een glooiend landschap. De mensen zijn er veel vriendelijker dan in de voorgaande landen. Het lijkt er wel op dat hoe minder de mensen hebben hoe vriendelijker ze worden.
Nadat we uit Zimbabwe zijn vertrokken zijn we naar Zambia gereden. De eerste camping die we aandeden was nogal primitief. Voor de wat ouderen onder ons, vroeger had je van die poepdozen, een gat waar je je behoefte op kan doen. Zo ver gaan we hier gelukkig nog niet want je billen hoefde niet koud te worden want ze hadden keurig netjes een kleedje over de rand gelegd, wel zo hygiënisch?!?
We werden die avond ook voor het eerst geconfronteerd met het einde van het regenseizoen. Donderslag, bliksem en heel veel regen waren die avond het enige wat we hebben gezien. Dit was geen goed voorteken voor het park "South Luanga" waar we naar toe zouden reizen. Ongeveer vier uur zouden we over een onverhard pad moeten rijden en met regen kan dit wel eens tegenvallen. Ondanks de regen hebben we gezamelijk besloten het er toch op te wagen want het park is een van de mooiste parken van Zambia. Nu wil het geval dat het grootste gedeelte van de reis geen last had gehad van de regen. Alleen het laatste stukje, en zoals je al zult verwachten: we kwamen vast te zitten zo'n km voor de camping.
Gelukkig waren er twee jeeps in de buurt die de truck er uit getrokken hebben. Het park was schitterend maar helaas hebben we hier ook geen leeuwen of andere katachtigen gezien. We hebben nog een goede kans in Tanzania. Overigens hebben we besloten om in de middag na de gamedrive het halfverharde pad weer te nemen want er zou die dag nog heel veel regen volgen en dat hebben we geweten. We zijn niet vast komen te zitten maar de truck gleed alle kanten op.
Zoals eerder vermeld zijn we gisteren aangekomen in Malawi en het is hier erg heet, gelukkig biedt het meer uitkomst om af en toe af te koelen. Vanavond gaan we in het dorp en worden we getrakteerd op lokaal eten en dans. We zijn benieuwd hoe het eten zal smaken maar wij denken dat we ons geen zorgen hoeven te maken.
Morgen vertrekken we richting het noorden van Malawi en vrijdag gaan we naar Tanzania.

Zimbabwe

Hier zitten we dan in Zimbabwe, een land waar we vijf jaar geleden ook zijn geweest en waar veel is veranderd de laatste tijd.

Afgelopen woensdagmorgen zijn we vertrokken vanuit Johannesburg, Zuid Afrika om naar de grens met Zimbabwe te rijden. In totaal was het ongeveer 600 km en dus redelijk slopend. Eenmaal aangekomen in het kamp kon iedereen zijn tent opzetten. Wij hebben er echter voor gekozen om in de buitenlucht te slapen, uiteraard wel een risico met eventuele muggen maar we zijn er goed vanaf gekomen. Om eerlijk te zijn hadden we niet zo veel zin meer om na deze lange dag ook de tent nog eens op te zetten. In de middag hebben we met Wayne, een Zimbabwaanse kerel van 28 een wandeling gemaakt in de omgeving. Hij heeft uitleg gegeven over diverse planten en bomen en het wilde leven. Wayne zal voor de aankomende maand onze chauffeur, kok en gids zijn. Vanaf Tanzania zal er nog een locale gids worden toegevoegd.

De groep bestaat uit 6 Duitsers, 2 Deense, 2 Australiers en wij zelf. Vanaf overmorgen zal er nog een iemand opstappen. Wij zijn erg benieuwd wie dat is en waarom ze nu pas opstapt, maar goed. Na de wandeling hebben we met zijn allen gekookt en is de braai aangegaan.

De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan om alles weer in te pakken en om een uur of acht stonden we voor de grens van Zimbabwe. De overgang is gigantisch. De formaliteiten duurden ongeveer 2 uur, met name het over de grens rijden met een truck is veel papierwerk.

Hierna zijn we verder gereden naar de Great Zimbabwe ruines, er werd ons de geschiedenis van Zuidelijk Afrika uitgelegd. Die avond in een eenvoudige lodge geslapen. De gehele avond was er geen stroom en moesten we het doen met kaarsen wat de sfeer ten goede kwam. Het was overigens valentijnsdag.

De volgende morgen wederom vroeg op om naar een campingplaats te rijden nabij een zeer luxe lodge. Hier bleek al zeer snel hoe groot de crisis is in Zimbabwe. Wij konden onze reis opwaarderen, voor 10 dollar per persoon hebben we in een zeeeer luxe lodge geslapen waar je normaal gesproken 150 dollar per nacht voor betaald. Al het geld is hard nodig. Het land kent een enorme inflatie. Om jullie een indruk te geven, 1 Amerikaanse dollar staat gelijk aan 3.500.000 Zimbabwaanse dollars. Voor 50.000.000 Zimbabwaanse dollars koop je hier 2 kilo suiker en voor een flesje bier voor 6.500.000. Het land is helemaal naar de .......... Mensen weten niet hoe ze rond moeten komen en doen dus gekke dingen.

In de middag zijn we met een locale gids, een echte bushkikker, op zoek gegaan naar de Rhinos (Witte en Zwarte neushoorns). Nadat we de eerste hadden gevonden zijn we uit de auto gesprongen en naar de Neushoorn gelopen. Het was bijzonder hoe dicht wij bij de neushoorns konden komen. De gids gaf enorm veel informatie over de dieren en planten. Even schrok zelfs de gids toen er een zeer giftige slang ons pas kruiste. Helaas hebben wij hem niet, op veilige afstand kunnen bekijken omdat hij het struikgewas in kroop. Na later nog een witte neushoorn te hebben gezien reden we terug en met heel veel geluk zijn we een zwarte en erg zeldzame neushoorn tegengekomen. Deze kunnen als volgt reageren, ze lopen weg of ze vallen aan. Onze neushoorn had de intentie om aan te vallen en dus zijn we maar op een veilig afstand gebleven.

We zitten nu in VicFalls bij de beroemde watervallen en hebben dus de beschikking over internet, iets wat niet vanzelfsprekend is want je moet ten eerste beschikken over een computer en ten tweede moet (en toen viel de stroom uit) de stroom het doen. Vandaag, een dag later, kunnen we het berichtje dan ook afmaken.

Gisterenavond hebben we nog genoten van een boottocht over de Zambezi rivier. Super gezellig, maar dat kon ook zijn omdat de drank voor niets was.

Vanmorgen zijn we naar de watervallen geweest en omdat we aan het einde van het regenseizoen zitten is er heel erg veel water wat spectaculair is. Later zijn we nog door het dorp gelopen en hebben we ondervonden dat de mensen echt wanhopig zijn. Ze willen echt van allerlei spul verkopen en misschien nog wel liever ruilen tegen van alles wat wij bezitten. Zoals we al eerder zeiden is de inflatie zo hoog dat men alleen in Amerikaanse dollars wil betalen maar geld teruggeven kunnen ze niet. Het is te hopen dat het snel beter gaat in het land maar dat is afwachten.

Morgen zullen we vertrekken naar Zambia waar we weer veel mooie dingen mee zullen maken. Overigens kunnen we nog wel tegen onverwachte dingen aanlopen omdat het het einde van het regenseizoen is en er nogal wat wegen beschadigd zijn.

Soweto

Het is maandagmiddag en we hebben zojuist een excursie gemaakt in Soweto, een van de bekendste townships in Johannesburg zoals jullie wellicht weten. We zijn gisteren aangekomen in Soweto en zoals je misschien niet zou verwachten slapen we dus echt midden in Soweto in een backpackershotel. Een aantal jaren geleden heeft een jonge knap Lebo genaamd de stoute schoenen aangetrokken en het huis van zijn grootouders omgebouwd tot backpackershotel. Samen met een vriend organiseren ze nu fietstochten door Soweto.
Het township is precies zoals wij hadden verwacht. Enkele woningen zijn nette kleine, stenen woningen voorzien van electriciteit en water maar er zijn er ook die opgebouwd zijn uit “rommel”: hout, plastic en golfplaten en uiteraard niet voorzien van enige voorzieningen.
Vanmorgen om 10:00 zijn we samen met een Canadees/Zuid Afrikaans stel en onze gids begonnen aan de excursie. We zouden zo’n vier uur met mountainbiks gaan fietsen door Soweto waarbij we allerlei uitleg kregen. Als eerste zijn we een heuvel op gereden om een goed overzicht van Soweto te krijgen. Soweto telt op dit moment zo’n 6.000.000 inwoners en zover als je kon kijken zag je dan ook woningen. Vanaf de heuvel vielen ook de enorme beschilderde koeltorens van de electriciteitscentrale op. Uiteraard leverde deze in het verleden geen electriciteit aan de bewoners van Soweto maar alleen roet. Inmiddels zijn vele huizen dus wel voorzien van electriciteit. Verder viel een enorm voetbalstadion in aanbouw op. Dit stadion is een van de twee stadions in Soweto waar het wereldkampioenschap in zal worden gespeeld/getraind en daar zijn ze enorm trots op. Volgens de gids zouden er twee goede voetbalclubs in Soweto spelen.
Hierna zijn we op de fiets naar een wijk gereden waar nog weinig stenen woningen stonden en een enorme armoede uitstraalt. Overigens zijn de mensen zeer vriendelijk en allemaal in voor een praatje. We zijn naar een soort cafe (lees hut) waar we een echt Zuid Afrikaans biertje konden proeven. Pas na de afschaffing van de apartheid is het voor de zwarte bevolking toegestaan om bier te drinken en te brouwen en daar wordt nu goed gebruik van gemaakt. Het bier was overigens niet te drinken maar dat hebben we maar niet verteld. Hierna hebben we een soort van oliebol gegeten. Een oliebol en bier om elf uur valt best zwaar op de maag. Hierna hebben we een woning bezocht en neem van ons aan, hier wil je niet wonen. Geen voorzieningen zoals we al eerder zeiden en verder helemaal niets, matrassen op de grond, ze koken buiten, etc.
In de omgeving werden nieuwe woningen gebouwd want de regering doet er veel aan om de woningen te verbeteren in de townships en steekt er dan ook miljoenen per jaar in. Helaas mislukken er nogal eens wat projecten omdat de locale overheden deze plannen moeten realiseren en zij totaal niet in staat zijn dit te organiseren. Geld vloeit aan het einde van het jaar weer terug naar de overheid en wordt het volgende jaar elders ingezet. Dit is voor ons natuurlijk niet te begrijpen maar zo schijnt het te werken.
Hierna zijn we naar het monument van Hector Pieterson gefietst. Hector is als 13 jarige als een van de 600 studenten gestorven in 1976 omdat hij samen met andere studenten aan het protesteren was tegen de invoering van de Afrikaanse taal (verkapt Nederlands) op de scholen in plaats van Engels. Dit is het keerpunt geweest van de apartheid. In vele townships ontstonden rellen, de regering had het niet meer in de hand en er kwamen allerlei sancties vanuit de rest van de wereld.
Vanuit hier zijn we naar het voormalige huis van Nelson Mandela gereden en hebben hier een rondleiding gehad. Nelson Mandela heeft hier voordat hij gevangen werd genomen en een week na zijn gevangenschap gewoond met Winnie Mandela, zijn voormalige vrouw. Na de rondleiding hebben we aan de overzijde van de woning in een restaurantje van Winnie Mandela een “Kota” gegeten (een soort van Bigmac maar dan anders). Ook zijn we nog even langs het huis van Winnie Mandela en Desmont Tutu gereden. Een leuk wetenswaardigheidje is overigens dat Soweto de enige straat ter wereld met twee Nobelprijswinnaars hebben gewoond.
Tot slot zijn we nog een biertje gaan drinken in een café. Wat opvalt is dat de Zuid Afrikaanse mannen wel vaak drinken of aangeschoten zijn maar wat wil je als je werkeloos bent en hele dagen thuis hangt. Het is absoluut geen excuus maar wel een gevolg van.
Overigens is Soweto veilig. Wij hebben hier gisteren gewoon een blokje rond gelopen zonder dat wij ons hier onveilig voelden. In de boeken wordt vaak geschreven dat Soweto onveilig is maar er gebeurd hier vrijwel niets in vergelijking met Johannesburg. Wij kunnen iedereen dan ook aanraden als je in de buurt van een township bent, ga er gerust binnen met een gids en zorg dat je in contact komt met de bevolking. Het is een hele verrijking.Wij vonden het in ieder geval een hele mooie afsluiting van Zuid Afrika. Wij gaan morgen de auto inleveren en ons opmaken voor de volgende trip.

St. Lucia

Sinds afgelopen dinsdag zijn we in St. Lucia ofwel "Greater St. Lucia Wetland Park". We zijn aan het eind van de ochtend aangekomen waarna we eerst maar eens wat foto's op een DVD hebben laten zetten omdat de geheugenkaartjes van de camera's bijna vol waren. Het was even zoeken maar toen we de juiste persoon hadden gevonden hebben we daar dan ook veel profeit van gehad.

Het was een Belgische die met haar ouders zo'n vier jaar geleden mee was gekomen naar St. Lucia omdat haar ouders een lodge zijn begonnen. Terwijl zij zo'n 800 foto's op een DVD aan het branden was heeft ze heel veel informatie gegeven over de omgeving. We hadden gevraagd wat we absoluut niet mochten missen in St. Lucia en omgeving. Ik denk dat we hier nog wel zo'n week kunnen blijven maar helaas hebben we die tijd niet.

Wat we absoluut niet mochten missen was het "Hluhluwe-Imfolozi game reserve", met andere woorden een wildpark. Enige jaren geleden zijn de twee natuurparken bij elkaar gevoegd tot een groot park waar alles zo'n beetje voorkomt. Verder moesten we de boottocht doen om de krokodillen en Hippo's (nijlpaarden) te spotten.

Die middag hebben we dan ook maar gelijk de boot besproken en zijn mee de rivier op geweest. Na wat uitleg over de omgeving van St. Lucia en waarom het zo belangrijke rivier voor de omgeving is kwamen we de eerste krokodillen tegen. Deze liggen uiteraard rustig te slapen en verroeren geen poot. De langst voorkomende krokodillen zijn zo'n 4 meter maar bij ons gingen ze niet verder dan een kleine 3 meter, is ook al wat. Verder kwamen de hippo's met hun oren boven water gedreven. Hele grappige beesten alleen pas op, het zijn echt geen lievertjes. De kapitein meldde dat de hippo's 's-avonds aan wal komen en door het dorp heen wandelen op zoek naar voedsel. Dit werd door iedereen met een korrel zout genomen. Echter na het eten gisterenavond weten wij dus wel beter. De hippo's komen dus echt het water uit, lopen langs het hotel door de straten, steken de hoofdweg over in de richting van een grasveldje en gaan op hun gemak gras staan eten. Vier van die logge beesten stonden dus gisterenavond te grazen. Vanavond zullen wij voorzichtig weer eens gaan kijken of ze zijn gekomen.

Gisteren zijn we naar het park met die moeilijke naam geweest. Vroeg opstaan, vijf uur (Zuid Afrikaanse tijd, vier uur Nederlandse tijd) want als je wild wil zien heb je de grootste kans vroeg in de morgen of aan het einde van de middag, voor zonsondergang. Wij waren zo rond zes uur in het park en na wat formaliteiten kun je dus gewoon een wildpark in rijden en op zoek gaan naar de beesten. De wegen zijn voor een gedeelte van asfalt, het overige is gravel. Een paar waarschuwingen vooraf, blijf in de auto wat er ook gebeurd (overigens kun je wel met je raam open rijden zolang je je armen maar binnen houdt).

In het park komen olifanten, leeuwen, neushoorns, impala's en nog vele andere dieren voor. Tevens zie je er vele diverse vogelsoorten. Het begon al goed met een begroeting van een aantal zebra's die rustig rond de auto liepen en totaal niet opkeken naar ons. Verder liepen er impala's en andere hertachtigen. Het ging dus goed, tijd voor wat nieuws. Nog voor dat we tegen elkaar zeiden dat het tijd werd voor wat neushoorns stonden ze met z'n tienen op ongeveer 30 meter. We hebben hier uiteraard een tijdje naar zitten kijken, auto aan de kant en motor uit want zeg nou zelf dat maak je niet dagelijks mee. Overigens komen er heel veel neushoorns in het park voor waardoor we ze later op de dag nog regelmatig tegen zouden komen. Het waren in eerste instantie zwarte neushoorns en aan het einde van de middag de witte (zeldzamere) neushoorns. De uren verstreken en we zagen rechts en links van allerlei wilds maar geen leeuwen of olifanten. Nu zijn roofdieren moeilijk te spotten weten we van een eerdere trip in Afrika maar een olifant zou toch moeten lukken.

Het was inmiddels 14:00 toen we besloten naar een restaurant (Tsja, zo'n park is van alle gemakken voorzien en zo spekken ze natuurlijk ook nog eens de kas) te rijden voor een heerlijk buffet. Het uitzicht vanuit het restaurant was overigens geweldig. Het restaurant stond op een heuvel en van daaruit liepen op zo'n vijftig meter zebra's en buffels (welke wij ook nog niet hadden gespot) te grazen. We hebben er uiteraard weer de tijd voor genomen. Om 15:30 zijn we begonnen aan het tweede deel van het park waarbij het tijdstip weer gunstig was om meer wild te zien. Op een groot bord stond aangegeven waar ze die ochtend bepaalde diersoorten hadden gezien. Olifanten rechts, leeuwen in het begin. Het was ons overigens al wel opgevallen dat er op een bepaalde locatie roofdieren moesten zijn geweest. Er lag namelijk een karkas van een wildebeest over de weg. Vreemd gezicht maar dat hoort er natuurlijk wel bij. Later zou dit karkas nog een staartje voor ons krijgen.

Op naar de olifanten, zoeken dus! In de middag zie je steeds meer georganiseerde groepen in jeeps door het park en die hebben contact met elkaar over waar wild te zien is. Dit maakte het voor ons iets makkelijker. Zo zagen we eerst een olifant op afstand. Verder kwamen we de witte neushoorn tegen.

Op een gegeven moment zagen we op een grotere afstand een kudde olifanten staan. Erop af dus. Rustig een pad opgereden en de olifanten op 100 meter afstand gevolgd. De groep was in tweeën opgesplitst en wat wil nu net het geval dat deze zo ongeveer voor onze auto bij elkaar willen komen. De groep voor ons naderde nogal snel, dus de auto in de achteruit om plaats te maken. Even in de achteruitkijkspiegel kijken en......... daar kwam de rest overgestoken: stonden we. Voor de zekerheid toch maar even de raampjes dichtgedaan en rustig afwachten. Heel apart, maar het ging allemaal goed. De overige inzittenden van de auto's die veilig op afstand stonden maar lachen naar ons. Voor het geval je bewijs wil hebben, we hebben het op film.

De dag kon niet meer stuk, weliswaar geen roofdieren gezien maar verder van alles. Om zeven uur in de avond gaat zo'n park dicht (hadden we er toch zo'n 13 uur opzitten) dus snel naar de poort maar wat zien we nog net voor de poort, twee hyena's die heerlijk aan het laatste gedeelte van het eerder genoemde karkas staan te smikkelen.

Hieperdepiep HOERA !!!

Lang zal hij leven, lang zal hij leven,
lang zal hij leven in de gloria,
in de gloria, in de gloria ....

Hieperdepiep HOERAAAA!!!!
Hieperdepiep HOERAAAA!!!!
Hieperdepiep HOERAAAA!!!!

Zoals iedereen wellicht wel zal weten is Patrick vandaag alweer 35 jaar geworden. En natuurlijk willen wij hem vanuit het gure nederland graag een heeeele fijne verjaardag toewensen en natuurlijk nog vele jaren.

Patrick nogmaals Proficiat!

En wat vinden wij............

Inmiddels hebben we al veel wat van Zuid Afrika gezien en hebben we een redelijk goed beeld gekregen van het land. Helaas zien wij dat er nog steeds een groot verschil is tussen de blanke en de donkere bevolking waarbij je de Indiërs (voornamelijk rondom Durban) bij de blanke bevolking mag rekenen. De blanke bevolking heeft het in het gehele land nog steeds voor het zeggen en de zwarte bevolking doet vaak het rotwerk. Als er werkzaamheden worden uitgevoerd zie je vaak een uitvoerder die blank is terwijl hij misschien wel twintig donkere mensen aanstuurt. Ook wat betreft de werkzaamheden zie je vaak nog veel handwerk wat wij in Nederland helemaal niet gewend zijn. Wij kunnen ons niet voorstellen dat bermen langs snelwegen in Nederland alleen maar door mensen met bosmaaiers worden gemaaid (of soms zelfs met een sikkel). Man of vrouw maakt overigens ook niets uit. In Nederland zet men al snel machines in om op de arbeidskosten te besparen. Aan de andere kant is het natuurlijk ook goed om zo veel mogelijk mensen aan werk te helpen zodat ze toch werk hebben. De uurlonen zijn laag en de werkeloosheid is hoog. Het is allemaal heel dubbel.

Wat betreft de woningen in Zuid Afrika is er ook een groot verschil. De bekende sloppenwijken zijn er wel maar gelukkig zie je wel dat de regering hier toch het een en ander aan probeert te verbeteren door stenen huizen aan te bieden voorzien van electriciteit en water. Dit is natuurlijk een grote verbetering. We hebben gelukkig maar een enkele keer gezien dat de wijken nog bestonden uit sloopafval maar als je dan zo'n wijk zie dan is deze ook meteen enorm groot. Het is voor ons niet betrouwbaar om hier te gaan kijken. Als we in de buurt van Johannesburg zijn willen we wel proberen om Sowetho te bezoeken met een gids en te proeven hoe de mensen er leven.

Kinderen gaan naar school en zijn tot een bepaalde leeftijd leerplichtig. Apart is natuurlijk de kleding die verplicht gedragen moet worden.

Verder zijn we overigens weinig zwervers tegengekomen, ook niet in steden als Kaapstad en Durban. We weten natuurlijk niet hoe het is in Johannesburg en Pretoria maar wij denken dat deze steden een redelijk goed beeld geven voor de rest van de steden in Zuid Afrika.

Wat enorm opvalt is de mate van beveiliging. Ieder huis is voorzien van hekken met prikkeldraad en/of elecktrische afrastering. Ieder gebouw is aangesloten bij een beveiligingsbedrijf wat de buurt in de gaten moet houden. We zien of horen verder niets maar wij gaan er wel vanuit dat het nodig zal zijn. Ook de locaties waar wij overnachten zijn altijd voorzien van allerlei veiligheidsvoorzieningen. Wij schrikken af en toe van bewakers met grote geweren die het een of ander moeten bewaken. Zo rijd er bijvoorbeeld een extra busje met een geldwagen mee die bij het ophalen of wegbrengen van waardevolle spullen aan de overkant van de straat wordt gepositioneerd voor het geval dat?

Verder is het ons opgevallen dat er veel voorlichting wordt gegeven over aids. Zuid Afrika staat er om bekend veel seropositieven en/of aidsslachtoffers te hebben. Met name in Lesotho hebben we dit gezien. In de plaats waar wij hebben overnacht was een "hospital" waar vijf dagen in de week een rij met mensen stond te wachten voor medicijnen. Het hospital werd bemand door twee zusters en eenmaal per maand kwam er een arts langs. De voorzieningen in Zuid Afrika zijn in ieder geval een stuk beter ondanks dat je hier natuurlijk heel veel private ziekenhuizen ziet.

Wij denken dat Zuid Afrika de laatste jaren een grote stap vooruit heeft gezet maar er zal nog veel moeten veranderen in onze ogen.

Bergen en bergpassen

Afgelopen middag dachten we, na een tijdje geen computer tot onze beschikking te hebben (zelfs de computer in de plaatselijke supermarkt was de gehele dag bezet) gehad even de weblog bij te werken en onze mailtjes te verzorgen. Het leuke in dit soort situaties is dat het altijd anders loopt dan verwacht. Zo stond de mail vol met berichten en verhalen van het thuisfront welke wij natuurlijk met veel plezier hebben gelezen. Verder zagen wij dat dat zowel de ouders van Patrick, Roland en Ruud en Sandra online waren waardoor we konden chatten. Heel erg leuk uiteraard en natuurlijk voor de wat minder computerdeskundigen een hele ervaring. Vera heeft gelijk van de situatie gebruik gemaakt om Sandra met haar verjaardag te feliciteren. Zo waren we al met al zo'n anderhalf uur verder en hadden wij nog niets op de Weblog vermeld. Vandaar dat we het vanavond nog maar een keertje proberen in het Backpackershotel.
Zoals wij jullie 29 januari al hadden verteld zaten we in de hoofdstad van Lesotho. Wij hadden de auto in de hoofdstraat geparkeerd en wij hebben daarvan geleerd. Als iemand aan je vraagt hoe lang je wil blijven staan zeg dan altijd vijf minuten. Toen wij na een uur of drie terugkwamen moesten wij de auto zoeken. Er stond alleen nog maar een glimmende Opel Corsa en zo hadden wij hem echt niet achtergelaten. Er stond uiteraard iemand naast met een grote glimlach op zijn gezicht, die vond dat hij wel wat had verdient. Helaas had hij de krassen op de wieldoppen ook netjes opgepoetst en die hadden wij nou net door veel door het stof te rijden kunnen verbergen. Terug het stof in met die auto.
En dat hebben we geweten, de volgende dag, woensdag zouden wij via een aantal bergpassen uit Lesotho naar Zuid Afrika te rijden. De bergpassen hadden bijzondere namen maar toen we de derde pas ("de god help me pas") over gingen moesten wij het eigenlijk al weten.
Halt, politie, auto afzetten, rijbewijs en papieren laten zien. In de zenuwen kun je dan natuurlijk je Nederlands rijbewijs niet vinden en met het internationaal rijbewijs kunnen ze niets. Papieren van de auto hebben we niet en gelukkig toch het rijbewijs gevonden. Waar we naar toe wilden kon niet of toch wel, opbrekingen??? Het ging nog zo'n 5 km goed en toen begonnen de wegwerkzaamheden. We waren inmiddels op bergpas 4 beland. Laten we het zo zeggen, het waren totaal twee lange stressvolle uren en uiteindelijk zijn we toch maar omgedraaid en weer helemaal teruggereden naar het beginpunt. Zes uur later en 150 km verder (75 heen, 75 terug) stonden we dan uiteindelijk weer in Zuid Afrika. Een heeeeele bijzondere ervaring die wij niemand aan kunnen raden (maar achteraf natuurlijk wel leuk).
Aangekomen in een lodge in de buurt van het GoldenGate park. De lodge was groot, er was niets, met uitzondering van de braai (lees: bbq) die wij die avond hebben gehad. Het Golden Gate park is een park met geelroodgekleurde rotsen. We hebben hier een wandeling gemaakt van zo'n 5 uur. Het was wel afmattend maar uiteindelijk op de top was het uitzicht fantastisch.
De volgende dag zijn we naar de Drakensbergen gereden. Het voorproefje van de Golden Gate was goed maar dit is de kroon van Zuid Afrika. We zijn drie dagen in Monk's Cowl geweest aan de rand van de bergen. Vanuit hier hebben we twee dagen gewandeld. De eerste wandeling was nog reatief goed te doen, de tweede was naar Blindman's corner (2100 meter hoog). Waarom doen wij ons dit aan. Iedere keer als we zo'n berg opklimmen denken we "nooit meer" maar als je dan eenmaal boven bent vergeet je dit weer zo snel. Beide wandelingen eindigden overigens in regen. Als het in de Drakensbergen regent praat je over hele grote druppels, onweer en bliksem. Gelukkig was het beide keren maar een kwartier naar de auto terug lopen (de wandelingen duurden overigens zo'n 5 uur).
Vanmorgen zijn we weer vertrokken in de richtig van Durban. Een hele drukke stad waar je in de avond niet moet komen maar overdag is het allemaal heel gemoedelijk. Morgen zullen we weer verder rijden in de richting van St. Lucia (dit ligt onder Swaziland, wij zullen zeggen voor degene die nog nooit van Lesotho hadden gehoord, pak de atlas er nog even bij).
P.s. de computer vindt het niet leuk om foto's te plaatsen, deze zullen nog volgen.